Η θεωρία των δύο άκρων στο ιδεολογικό οπλοστάσιο των τρομοκρατών

Η θεωρία των "δύο άκρων" δεν είναι καινούργια. Δεν είναι ούτε στοιχειωδώς ανανεωμένη. Αντιθέτως, κάθε φορά που επανέρχεται, διατηρεί τα χρώματα της αναπαλαίωσης, μόνο και μόνο γιατί -οι εκφραστές της- πιστεύουν ότι εκφέρουν πολιτικό λόγο με ιστορικές αναφορές. Και έχουν δίκιο. Η θεωρία των "δύο άκρων" και καταβολές έχει και αναφανδόν καταγραμμένα ιστορικά αποτελέσματα. Τα τελευταία είναι πάντα καταστροφικά, τόσο για την Κοινωνία όσο και για την Δημοκρατία.

ΘΥΜΙΟΣ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ*

Η θεωρία τους είναι απλουστευτική και έχει σχηματική προσέγγιση με σαφείς και συμβολικές προεκτάσεις. Είναι κάπως έτσι:

Αν το πολυκομματικό αστικό σύστημα απεικονίζεται σαν μία ευθύγραμμη γραμμική διάταξη, τότε είναι εύκολο να εντοπίσει κανείς τις δυνάμεις που τοποθετούνται περί το κέντρο της γραμμής και ακόμα ευκολότερο να διακρίνει όσες αυτοπροσδιορίζονται απομακρυσμένα από αυτό, δηλαδή στις δύο απολήξεις. Στα δύο άκρα.

Εδώ ακριβώς η σχηματική τους απεικόνιση αποκτά την αναγκαία ιδεολογική και πολιτική προσέγγιση, με ρητορική όπως:

Οι παραδοσιακές δυνάμεις εξουσίας (μεσαίος χώρος, κ.λ.π.) χαρακτηρίζονται από "μετριοπάθεια". Αντίθετα οι δυνάμεις των άκρων από "αδιαλλαξία". Η μετριοπάθεια" αποτελεί το στέρεο υπέδαφος της Δημοκρατίας, ενώ η "αδιαλλαξία" τον κύριο αποσταθεροποιητικό της παράγοντα. Παρά τις εμφανείς και τεράστιες ιδεολογικές τους διαφορές, οι δυνάμεις των άκρων συγκλίνουν ακριβώς γιατί αποτελούν κίνδυνο για την Δημοκρατία.

Ενώ λοιπόν η κυρίαρχη πολιτική ασκείται για αποκλειστικό όφελος των επικυρίαρχων αφεντικών -ανεξαρτήτως Εθνικότητας- με αδιαφάνεια, διαπλοκή, ενίοτε "κοινοβουλευτικά πραξικοπήματα", με περιορισμό ή και κατάργηση δημοκρατικών και εργασιακών δικαιωμάτων (πάντα "διαλλακτικά και μετριοπαθώς"), επικίνδυνοι παρουσιάζονται οι "αδιάλλακτοι" υπερασπιστές της κοινωνικής Συνοχής, της δημοκρατικής αυτοδιαχειριζόμενης συγκρότησης και της ανάπτυξης του πλούτου υπέρ των παραγωγών του. Όταν μάλιστα οι "αδιάλλακτοι" αποτελέσουν κυρίαρχη δύναμη ανατροπής (μιάς και το ψέμα και η προπαγάνδα έχουν κοντά ποδάρια), αναδεικνύουν και ενισχύουν την ακραία, αδιαφανή και σκιώδη πλευρά του συστήματος, που είναι η ακροδεξιά -με ναζιστικά χαρακτηριστικά- εκδοχή του. Έτσι τα φοβικά σύνδρομα που αναπτύσσονται με ομοβροντίες "λάσπης" συνήθως ανακόπτουν, έστω και προσωρινά, τις κινηματικές απαιτήσεις της Κοινωνίας.

Σε περιόδους, όμως, ιδιαίτερων κοινωνικών συγκρούσεων και όξυνσης η θεωρία των άκρων αποδεικνύεται "φύλλο συκής που προσπαθεί να σκεπάσει ελέφαντα". Τότε είναι ακριβώς που η τρομοκρατία βρίσκει πρόσφορο έδαφος και αναλαμβάνει δράση. Οι θωρίες περί "άκρων", τα συκοφαντημένα κοινωνικά κινήματα και οι λοιδορούμενοι εκπρόσωποί τους, αποτελούν το copy των διακηρύξεων τους, που κάνουν paste οι τρομοκράτες.

Επειδή αποτελεί αντικείμενο πολυσέλιδης μελέτης η ανάπτυξη του θέματος "τρομοκρατία", αιτίες που τη γεννούν, μορφές εκδήλωσης της αλλά και η ανάλυση των ειδών (κρατική, παρακρατική, "αριστερίστικη", "αντάρτικο πόλεων" κλπ.) θα περιοριστώ στην απόκρουση του κυρίαρχου μύθου,  που λέει: «Η Τρομοκρατία είναι Αριστερής προέλευσης γι’ αυτό και η Αριστερά τη φλερτάρει κλείνοντας της πονηρά το μάτι».

Αντί απαντήσεως απλή παράθεση ιστορικών γεγονότων:

• Πολύνεκρες βομβιστικές επιθέσεις (σχεδόν ταυτόχρονα) σε όλη την Ευρώπη, ακροδεξιών και ναζιστικών οργανώσεων με ανάληψη ευθύνης:

        - 2-8-1980,  σιδηροδρομικός σταθμός στη Μπολόνια (Ιταλία)

        - 26-9-1980,  γιορτή μπύρας στο Μόναχο (Γερμανία)

        - 3-10-1980,  έξω από τη συναγωγή της οδού Κοπέρνικου στο Παρίσι (Γαλλία)

• Στρατολόγηση από τις μυστικές υπηρεσίες των Η.ΠΑ., Βρετανίας, Γαλλίας, Ιταλίας, Ισπανίας και χωρών της Λατινικής Αμερικής (ήδη από την 10ετία του 1950), ναζιστών αξιωματικών, που δεν δικάστηκαν ποτέ (με τη συνδρομή κυρίως των Η.Π.Α.) με σκοπό να συστήσουν "Αριστερές" τρομοκρατικές οργανώσεις που θα δρούσαν για λογαριασμό των κρατικών μυστικών υπηρεσιών. Οι στρατολογούμενοι ναζιστές είχαν την κωδική ονομασία "Οργάνωση Gehlen.
• O Corrado Simioni είναι ο άνθρωπος που κατηύθυνε την αιματηρή δράση τής ιταλικής Brigate Rosse (Ερυθρές Ταξιαρχίες) και ευθύνεται, μεταξύ άλλων, και για την δολοφονία (1978) του Χριστιανοδημοκράτη ηγέτη Alto Morro. Ο Corrado Simioni απεδείχθη (σχετικά πρόσφατα) ότι ήταν υπερπράκτορας που δρούσε για λογαριασμό πολλών μυστικών υπηρεσιών και φυσικά τής CIA. Την περίοδο της 7ετιας είχε κρησφύγετο στην Ελλάδα που του είχαν εκχωρήσει οι Συνταγματάρχες, ενώ ταυτόχρονα οργάνωνε "αντιστασιακές" δράσεις κατά της χούντας.
• Η Γερμανική οργάνωση RAF (Φράξια Κόκκινος Στρατός), γνωστή και ως "Baader – Meinhof", που βρισκόταν σε πολυετή αιματηρό πόλεμο με το Γερμανικό κράτος, είδε τη Νύχτα του Θανάτου (17^η προς 18^η/10/1977) τα συλληφθέντα μέλη της να "αυτοκτονούν" στα λευκά κελιά υψίστης ασφαλείας (άραγε πώς;) στο Στάμχαϊμ, λίγα 24ωρα πριν τη δίκη τους. Πολλά χρόνια αργότερα η μοναδική επιζήσασα, εκείνης της νύχτας, Ίρμγκαρντ Μέλερ αποκάλυψε σε Γερμανούς δημοσιογράφους ότι ούτε οι σύντροφοι της αυτοκτόνησαν, ούτε η ίδια προσπάθησε να κάνει κάτι τέτοιο.  "Κάποιοι θέλησαν να κλείσουν στόματα», συμπλήρωσε σιβυλλικά (άραγε γιατί;).

Υ.Γ. Ποτέ κανένα Αριστερό, Εργατικό ή Δημοκρατικό κίνημα δεν αναπτύχθηκε υποβοηθούμενο από την Τρομοκρατία. Το ακριβώς αντίθετο συνέβη. Αλλού αναζητήσατε τα έντοκα ωφελήματα της Τρομοκρατίας.

Όσοι λοιπόν υψώνουν δάχτυλο στην Αριστερά επιρρίπτοντας της ευθύνες για την Τρομοκρατία, το κάνουν από συνήθεια ("δευτέρα φύσις"), μετά από πολλές πρόβες στο καθρέφτη τους.

*Οικονομολόγος, μέλος της γραμματείας της Τ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ Χαϊδαρίου

ΠΗΓΗ