Η τελευταία σοβιετία και... το ταξίδι του Γιώργου στα Κύθηρα

Η κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα μας, σύμφωνα με την κυρίαρχη άποψη, οφείλεται στο υπερδιογκωμένο, σπάταλο και διεφθαρμένο δημόσιο το οποίο καταδυνάστευε τον (υποτίθεται ενάρετο, παραγωγικό και αποτελεσματικό) ιδιωτικό τομέα. Τη λεγόμενη ελεύθερη αγορά. Για να γίνει πιο εμφαντικό το επιχείρημα περιγράφουν τη χώρα ως σοβιετία. Κάποιοι αρθρογράφοι μάλιστα, για να κάνουν πιο εντυπωσιακό το επιχείρημα, μιλούν για την τελευταία σοβιετική δημοκρατία (χωρίς άγαλμα του Λένιν εννοείται.)*

Του Δημήτρη Τσουκάλη

Το επιχείρημα αυτό φαίνεται τόσο ευφυές και  ακαταμάχητο, που κάθε νεοφιλελεύθερος "στοχαστής" αισθάνεται την υποχρέωση να το επαναλαμβάνει με τη βεβαιότητα της απόλυτης και αυταπόδεικτης αλήθειας.

Κρυπτοκομμουνιστική Ελλάδα;

Το ότι το επιχείρημα αυτό γρονθοκοπείται με την αλήθεια και την  κοινή λογική, δεν απασχολεί. Αν δεν κάνουμε λάθος κι αν μιλάμε για την ίδια χώρα εδώ και σχεδόν είκοσι πέντε χρόνια, από την εποχή του κυρίου Επίτιμου, στη χώρα εφαρμόζεται με απόλυτη συνέπεια μια πολιτική που καμία σχέση δεν έχει με σοσιαλιστικές ή σοσιαλίζουσες, όπως κι αν τις εννοεί κανένας, πολιτικές. 

Όταν μιλούν λοιπόν για σοβιετία, λογικά θα πρέπει να εννοούν ότι ο "εκσυγχρονιστής" Κώστας Σημίτης και ο "μεταρρυθμιστής" Κ. Καραμανλής ήταν μάλλον κρυπτοκομμουνιστές και πιθανόν μέλη της (ανύπαρκτης, μη τρομάξει και κανείς) παγκόσμιας κομμουνιστικής  διεθνούς. Απ` όσο θυμόμαστε όμως, κανείς απ` τους λαλίστατους φωστήρες τα χρόνια της παντοδυναμίας αυτών των "μεγάλων ανδρών" δεν τους κατηγορούσε για κρυπτοκομμουνιστικές αντιλήψεις και πολιτικές. 

Αντίθετα, επαινούσαν με ενθουσιασμό το μεταρρυθμιστικό τους έργο, ιδιαίτερα του μεγάλου εκσυγχρονιστή και δηλωμένου σοσιαλιστή -να μη λέμε ψέματα- Κ. Σημίτη. (Εδώ ο τυπικά εκπρόσωπος της δεξιάς μπορεί να αισθάνεται  λίγο αδικημένος, γιατί το σύστημα ουδέποτε τον αγκάλιασε τόσο θερμά όσο τον ιδεολογικό του -λέμε τώρα- αντίπαλο.) 

Και βέβαια εκσυγχρονισμοί και μεταρρυθμίσεις έγιναν άπειρες όλα αυτά τα χρόνια. Ιδιωτικοποιήθηκαν οι τράπεζες και άρχισε το τρελό πάρτι των δανείων. Με 5 ευρώ κεφάλαιο και 1.500 δόσεις μπορούσε να πάρει αυτοκίνητο  ακόμα και ο άστεγος (ήταν λίγοι ακόμα τότε για να λέμε την αλήθεια) και να πάει μια βόλτα στη θάλασσα να ξεσκάει και να ξεχνάει τον πόνο του.

Τα παράδοξα του εκσυγχρονισμού

Σπίτι μπορούσε να πάρει ακόμα και ο πένητας, για τους άστεγους -να λέμε το σωστό- δεν ήταν εύκολο. Η κάθε (πια δε λέγονταν τράπεζες, ακουγόταν πολύ κομμουνιστικό), αν ζητούσες 100 χιλιάδες ευρώ  σου έδινε κι άλλες  100 δώρο. Αν δεν τις ήθελες, το θεωρούσαν προσβολή και  σε καλούσαν σε απολογία.

Έγιναν Ολυμπιακοί Αγώνες, άνθισε το Χρηματιστήριο και η ελεύθερη θριάμβευε. Το ΑΕΠ κάλπαζε μαζί με το χρέος. (Παράδοξο; Δε νομίζω.)

Τα αποθεματικά των Ταμείων τα έριξαν στα δομημένα και τα Χρηματιστήρια (σύγχρονα και πολύ μοντέρνα αν θυμάστε)  για να τα διπλασιάσουν.

Έργα γίνονταν σ` ολόκληρη τη χώρα και όλοι οι άνθρωποι ήταν πλούσιοι.

Άλλοι τα 'παιρναν από τις τράπεζες, άλλοι από το χρηματιστήριο. Όλοι κάπως βολεύονταν. Οι μισοί πουλούσαν και οι άλλοι μισοί αγόραζαν (συνήθως αέρα κοπανιστό). Όλοι τελικά 'κονομούσαν.

Ο μεγαλογιατρός  με το νυστέρι τα `παιρνε από τον ασθενή που τα `παιρνε από την Τράπεζα   και τα 'δινε στο χωριάτη με το παλιοχώραφο. Και οι δυο τ` "ακουμπούσαν" στον εργολάβο και την τράπεζα για να "στεγάσουν    τ` όνειρό τους". 

Το κράτος επίσης. Πούλησε Τράπεζες, ΔΕΗ, ΟΤΕ. Ό,τι τέλος πάντων πουλιόταν.

Τους κατιμάδες, Ολυμπιακή κλπ.,  δεν τους πούλησε εύκολα. Είχε και τα παλιόπαιδα τους αφισοκολλητές και δε μπορούσε εύκολα να τους πετάξει στο

δρόμο (αυτό θα το ανέθεταν  αργότερα στην  τρόικα που δεν έχει  τέτοιες ευαισθησίες.)

Τον ΟΣΕ δεν τον πούλησε ακόμα, γιατί δε γίνεται να πουλάς και να λειτουργείς  τρένα, όταν οι εταίροι πουλάνε αυτοκίνητα. Δεν πάει. Είναι προσβολή, πως το λένε...

Όλα αυτά σ` εμένα ούτε τότε ούτε τώρα δε μου φαίνονταν πολύ κομμουνιστικά. Σα θρίαμβος της "ελεύθερης αγοράς" μοιάζει.

Για να  το λένε όμως ο Πάσχος, ο Μπάμπης, η Όλγα, ο Γιάννης  και τ` άλλα παιδιά ότι ήμασταν  σοβιετία και να το επαναλαμβάνουν τόσοι, προφανώς εχέφρονες,  αρχίζω κι εγώ να αμφιβάλλω. Έξαλλου οι άνθρωποι έχουν κι ένα  έστω ένα Κολέγιο, εμείς τι έχουμε; Κάτι υποβαθμισμένα δημόσια σχολεία και πανεπιστήμια όλο καταλήψεις. Δε λέει...

Μόνο ένα πράγμα με προβληματίζει ακόμα. Η "μεταρρύθμιση Γιαννίτση". Το λένε και το επαναλαμβάνουν όλοι κάθε μέρα. Αν είχε γίνει, θα είχαμε σωθεί. Η χώρα θα απέφευγε τη χρεοκοπία. Ο  Γιώργος θα πήγαινε στο Καστελόριζο μόνο για θαλάσσιο ποδήλατο και θα απέφευγε και τα Γαλλικά, που δεν "τα  `χει".

Και κανείς βέβαια δε θα μιλούσε για Σοβιετία.

Ίσως να `ναι κι έτσι. Η τελευταία μας απαντοχή τώρα είναι να γίνει το γάλα 9 ημερών και το ψωμί να ζυγίζεται. Να πέσουν οι τιμές, ν` ανέβει έτσι  το ΑΕΠ 3% (άλλο 7% αυξήθηκε από την απελευθέρωση των μεταφορών, αν θυμάστε) και να σωθούμε όλοι μαζί.

Το είπε και ο ΟΟΣΑ, που θέλει το καλό μας.

Μαζική ενοχοποίηση της κοινωνίας

Η κατάσταση στη χώρα μας είναι εξαιρετικά σοβαρή. Το χιούμορ καμιά φορά είναι λυτρωτικό. Η κρίση διαρκεί δεκαετίες, αγκαλιάζει κάθε πτυχή της κοινωνίας και δημιουργεί τεράστια  προβλήματα και κινδύνους.

Η μαζική ενοχοποίηση της κοινωνίας και των εργαζομένων για τις επιλογές του πολιτικού συστήματος (οι δημόσιοι υπάλληλοι δε διορίστηκαν μόνοι τους και οι συνταξιούχοι,επίσης, δεν έγιναν μόνοι τους μόνοι τους συνταξιούχοι) δεν στοχεύει ούτε οδηγεί σε καμία λύση.

Η αντιπαράθεση μεταξύ του -υποτίθεται- αντιπαραγωγικού και διεφθαρμένου Δημόσιου τομέα  με τον ενάρετο  ιδιωτικό  πέρα από το ότι είναι ιδεοληπτική κρύβει και  ιδιοτελή κίνητρα (λεηλασία της δημόσιας περιουσίας, τσάκισμα των εργασιακών δικαιωμάτων κλπ.).

Το μοναδικό άξιο λόγου ελληνικό  προϊόν, που μπορεί κανείς να βρει στις χώρες της Ευρώπης, είναι η συνεταιριστική (που εκποιήθηκε αντί πινακίου φακής) φέτα Δωδώνης. Από τον περιβόητο ιδιωτικό τομέα, από ελάχιστα έως τίποτα!

Οι απαντήσεις στα ερωτήματα που θέτουν διάφοροι αναλυτές π.χ. για το χρέος, τα ελλείμματα, το ασφαλιστικό κλπ. έχουν τη σημασία τους. Μεγαλύτερη σημασία,όμως, έχουν ερωτήματα που δεν τίθενται.

• Μπορεί, για παράδειγμα, να έχει μέλλον μια χώρα που έχει καταρρεύσει δημογραφικά και χάνει το πιο δυναμικό και καταρτισμένο τμήμα της;
• Μπορεί να έχει μέλλον μια χώρα στην οποία δύο εκατομμύρια θα εργάζονται σα δούλοι για να ταΐσουν έντεκα και ταυτόχρονα να αποπληρώσουν ένα χρέος ενός τρισ. ευρώ (δημόσιο, ιδιωτικό,Τραπεζών);
• Μπορεί να έχει μέλλον μια χώρα που έχει εκχωρήσει την εθνική της κυριαρχία, δέχεται άμεσες αμφισβητήσεις και απειλές στα κυριαρχικά της δικαιώματα και διαρκώς υποχωρεί ελπίζοντας στο έλεος και τη μεγαθυμία των (όποιων) ισχυρών;
• Μπορεί να έχει μέλλον  μια χώρα της οποίας ο λαός καταδικάζεται σε  μόνιμη χρεοκοπία και αιώνια φτώχεια και εξαθλίωση; 

Σαν κατακλείδα, θα αναφέρω μια φράση του δημοσιογράφου Γιώργου Κιούση από την Ελευθεροτυπία:

"Υπουργέ μας, μην περιφρονείτε τις συντετριμμένες σιωπές και τα αθέατα δάκρυα, μην κλείνετε τα αυτιά σας στον ήχο των κυμάτων, ακούστε την αντάρα των επερχόμενων γεγονότων".

Χωρίς περαιτέρω λόγια.

* Αναδημοσίευση από "Χαϊδάρι σήμερα"