Η ομιλία του Δημήτρη Βίτσα στο 7ο Συνέδριο της νεολαίας ΣΥΝ (24/3/2013)

Αγαπητοί σ/φοι και σ/σες,

Από το προηγούμενο συνέδριό σας ως σήμερα πετύχαμε πολλά. Ανταποκριθήκαμε στις απαιτήσεις της περιόδου, διατυπώσαμε καθαρή άποψη για το χαρακτήρα της κρίσης, για τη διέξοδο που υπό το νεοφιλελεύθερο υπόδειγμα επέλεξαν οι κυρίαρχες καπιταλιστικές δυνάμεις και οι πολιτικοί εκπρόσωποί τους.
 

Διατυπώσαμε τη δική μας πρόταση. Πρόταση καθαρή με βάση τα συμφέροντα της τεράστιας πλειοψηφίας του λαού μας, όχι όλου του λαού, γιατί δίπλα στην Ελλάδα που υποφέρει και πληρώνει υπάρχει η Ελλάδα που κερδίζει. Δίπλα στην Κύπρο που πληρώνει, υπάρχει η Κύπρος που κερδίζει. Δίπλα στην Ισπανία που υποφέρει υπάρχει η Ισπανία που κερδίζει. Γιατί αυτός ο κόσμος δε χωρίζεται μόνο σε χώρες αλλά κύρια σε τάξεις και κοινωνικές κατηγορίες και η ριζοσπαστική αριστερά έχει εδώ και πολλά χρόνια ξεκαθαρίσει πως θα εκδηλώνει την αντίσταση και το εναλλακτικό της σχέδιο σε όλο το πεδίο που εκδηλώνεται η καπιταλιστική επίθεση. Η ριζοσπαστική αριστερά έχει ξεκαθαρίσει πως επιμένει στο στρατηγικό της στόχο ξεκινώντας το πρώτο βήμα από το σήμερα και το συγκεκριμένο.

Σ αυτή την πορεία πολλές φορές γυρίσαμε νέες σελίδες.Με δυσκολίες και λάθη αλλά με πίστη στις δυνάμεις μας καταχτήσαμε το νου και την καρδιά εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών, στρέψαμε εκατοντάδες εκατομμύρια μάτια σε όλο τον κόσμο προς τα εμάς. Μπορούμε να πούμε ακόμα και ανάμεσά μας, «μην ψάχνεις αλλού, εδώ είναι το ταξίδι».
Όταν η νεολαία του Συνασπισμού μάζευε τα συντρίμμια μιας διαδήλωσης που είχε πνιγεί στη βία και στα χημικά και με το πανό της ανέβαινε τις σκάλες από το κάτω Σύνταγμα στο πάνω Σύνταγμα, έγραφε μια νέα σελίδα στην ιστορία της και δεν υπήρχε πάνω-κάτω, υπήρχε ένα Σύνταγμα.
 

Και ενώ τα κάναμε όλα αυτά, συγχρόνως σταθεροποιούσαμε την ύπαρξη του ΣΥΡΙΖΑ, ανοίγαμε τα πανιά του πιο πλατιού αντινεοφιλελεύθερου, αντιμνημονιακού, δημοκρατικού μετώπου. Ενός μετώπου που στην προμετωπίδα του έχει 3 λέξεις: Αντίσταση-Αλληλεγγύη-Πρόγραμμα.
Πρόγραμμα ριζοσπαστικό, πρόγραμμα που ανοίγει δρόμους και αλλάζει συνειδήσεις.

Σ όλη αυτή την πορεία όλοι και όλες ήσασταν εκεί και όπως είπε ο Γραμματέας σας εισηγητικά έχετε και έχουμε ένα κουσούρι , δεν ξεχνάμε. Δεν ξεχνάμε πως μάθαμε πάνω στο συγκεκριμένο, μάθαμε πώς να ζυγιάζουμε το δρόμο και να χαράζουμε κινήσεις τακτικής, άρρηκτα δεμένες με το στρατηγικό μας στόχο, το σοσιαλισμό.
Όμως ας είμαστε καθαροί. Δεν είμαστε ούτε στα μισά του δρόμου. Άμεσα έχουμε 2 πράγματα να κάνουμε εξίσου σπουδαία.
Το πρώτο είναι να τους διώξουμε, τρόϊκα, τροϊκανή κυβέρνηση, πολιτική της λιτότητας. Να σταματήσουμε την καταστροφή. Σήμερα έχουμε ακόμη μεγαλύτερες δυνατότητες. Να βοηθήσουμε να γίνει η απόγνωση και η οργή ελπίδα και η ελπίδα δύναμη ανατροπής. Αντίσταση. Να εκφραστεί ως δύναμη αλληλεγγύης στον Κυπριακό λαό, να εκφραστεί στο συλλαλητήριο στις 31 Μάρτη στο Σύνταγμα, να εκφραστεί στην αντίσταση ενάντια στις απολύσεις , ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις.
 

Σήμερα έχουμε πάνω από 100 κοινωνικές δομές αλληλεγγύης που βοηθάνε ανθρώπους να ζουν και να αγωνίζονται. Σήμερα έχουμε τη ΒΙΟΜΕ, τις Σκουριές. Σήμερα έχουμε πολύ μεγαλύτερο δυναμικό για να εμβαθύνουμε προγραμματικά να έχουμε εναλλακτικές λύσεις.
Σήμερα έχουμε 485 οργανώσεις και 30.000 μέλη σ όλη την Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό.
Όμως εχθρός του καλού είναι το καλύτερο.
Χρειαζόμαστε μια μεγάλη έκρηξη της νεολαίας. Το σπρώξιμο της νεολαίας είναι ικανό από μόνο του να τους ρίξει, πόσο μάλλον αν συνδεθεί με ένα μεγάλο λαϊκό κίνημα ανατροπής. Είναι πολύ σημαντικό γι αυτό, μια μεγάλη σταθερά προσανατολισμένη, ριζοσπαστική, αριστερή νεολαία. Η νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ.

Θέλουμε χιλιάδες νέες και νέους να δώσουν τη δύναμή τους. Και αυτές οι νέες και οι νέοι δεν χρειάζεται να έχουν μελετήσει όλη τη μαρξιστική φιλολογία, ούτε να έχουν αποστηθίσει τσιτάτα από κόκκινα και πιο κόκκινα βιβλιαράκια. Χρειάζεται να νοιώθουν πως η δημοκρατία και η συμμετοχή θα χτίσουν το νέο κόσμο. Πως η ατομικότητά τους θα βρει το δρόμο της μέσα από την κοινή προσπάθεια και τη συλλογικότητα. Πως η ναζιστική πρόταση είναι εχθρός του κορμιού και του μυαλού τους.
Σ αυτό πρέπει να ποθήσουμε να ανοιχτούμε όχι ως καθοδηγητές αλλά ως συμμέτοχοι που προσφέρουν τον χειραφετικό τους λόγο, πάντα έτοιμες και έτοιμοι να ζυμωθούμε μαζί τους στο λόγο και στη δράση.
Να χτίσουμε μεγάλες, μαζικές οργανώσεις νέων ΣΥΡΙΖΑ παντού, στα σχολεία, στα πανεπιστήμια, στους δήμους και τα χωριά, στους κλάδους και τους χώρους εργασίας.
Σ αυτή την προσπάθεια να αποδυθούμε εν θερμώ.

Το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ και το συνέδριο των νέων ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να γίνει σε διαδικασία ενδοσκόπησης αλλά μεγάλης τεράστιας κινηματικής και πολιτικής δράσης.
Έχετε και έχουμε μόνο ένα δρόμο. Να συμπληρώσουμε το τρίτο όνομα στις μεγάλες ελληνικές Οργανώσεις Νεολαίας: ΕΠΟΝ, Ν. Λαμπράκη, Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ. Μόνο που η δική μας συνεισφορά θάναι νικηφόρα.
Αγαπητές σ/σες, αγαπητοί σ.
έχω αρκετές φορές μιλήσει και αναλύσει στο Κ.Σ. αλλά και στις συναντήσεις με την Γραμματεία τα περί κυβέρνησης της αριστεράς.
Έχουμε πλήρη επίγνωση και των δυσκολιών και των συγκρούσεων που απαιτούνται και αναλαμβάνουμε την ευθύνη να τις κάνουμε. Ξέρουμε πως ακόμα και όταν στο πρόγραμμά μας γράφουμε «σταδιακά» αυτό μπορεί να σημαίνει σκληρούς αγώνες ή ακόμα και πρωί, μεσημέρι, βράδυ.

Ζούμε σε καιρούς αλλαγών και ανατροπών που οι ίδιοι κάνουμε και ένα σχέδιο είναι πάντα αναγκαίο. Αλλά αλλαγές και ανατροπές δεν γίνονται υπό κανονικές συνθήκες ή σε συνθήκες εργαστηρίου.
Ξέρουμε πως απαιτείται για την κυβέρνηση της αριστεράς διεθνής υποστήριξη από τους λαούς του Νότου και τους εργαζόμενους του Βορρά.
Αλλά πρώτα απ’ όλα ξέρουμε ότι:
α) Η κυβέρνηση της αριστεράς έχει καθήκον ν’ ανοίγει δρόμους. Να υπερασπίζεται το κοινωνικό συμφέρον να λειτουργεί στη βάση των κοινωνικών αναγκών.
β) Η κυβέρνηση της αριστεράς δεν μπορεί να κάνει πίσω στην κατάσταση που μας έφερε ως εδώ, αντίθετα στην πράξη να απορρίπτει και την πολιτική της λιτότητας και την πολιτική της νεοφιλελεύθερης ευμάρειας. Για μας δεν υπάρχουν αχαρτογράφητα νερά με την έννοια ότι όταν φτάνεις σ’ αυτά τα χαρτογραφείς και ανοίγεις δρόμο.
γ) Η κυβέρνηση της αριστεράς χρειάζεται τη λαϊκή στήριξη όχι ως επιβολή αλλά ως δημοκρατία και συμμετοχή. Η κυβέρνηση της αριστεράς αντλεί τη δύναμή της όχι επειδή λέει ότι είναι κυβέρνηση της αριστεράς αλλά επειδή ανοίγει δρόμους κοινωνικής απελευθέρωσης και η ίδια η κοινωνία καταχτά την εξουσία. Έχουμε, πέρα απ τα άλλα ν’ αντιμετωπίσουμε συνήθειες ,στρεβλές αξίες που κάθονται πάνω στην κοινωνία , πολλές φορές και σε μας.
Θ’ αναμετρηθούμε μ’ αυτές σε όλα τα πεδία, στο ιδεολογικό, το κοινωνικό, το δημοκρατικό και εδώ μια νέα έκρηξη πολιτισμού είναι αναγκαία.
Γι’ αυτό τα πρώτα μέτρα πρέπει να ορίζουν κατεύθυνση και να δείχνουν στην κοινωνία πως αξίζει να παλέψει μαζί μας.
δ) Η κυβέρνηση της αριστεράς θα κυβερνά αλλά συγχρόνως θα ναι αντιπολίτευση. Πρόκειται για μια σύγκρουση εξουσιών. Η κοινωνία που έχει όπλο την κυβέρνηση της αριστεράς απέναντι στο κεφάλαιο που έχει όπλα το αστικό κράτος , την οικονομική ισχύ, τα μίντια και ένα διεθνές περιβάλλον που όμως αλλάζει και το αλλάζουμε.
Και ερχόμαστε σ’ ένα ερώτημα που εμείς αλλά πολύ περισσότερο, από άποψη χρόνου, εσείς καλούμαστε ν’ απαντήσουμε.

Έχουμε πει πως τα τελευταία 100 χρόνια ο κόσμος γνώρισε τρεις μεγάλες κρίσεις. Ξεπέρασε τη μια μέσα από το κράτος και τον πόλεμο, τη δεύτερη μέσα από τις αγορές. Τώρα την τρίτη πρέπει να την ξεπεράσει μέσα από την κοινωνία. Τι πάει να πει αυτό?
Ότι για νάναι η κοινωνία νικητής και οι δυνάμεις του κεφαλαίου ηττημένες ο καπιταλισμός πρέπει να ξεπεραστεί. Οκ. Τι πάει να πει αυτό συγκεκριμένα, στην παραγωγή, την αναπαραγωγή, την αναδιανομή?
Τι πάει, σ’ αυτό το πλαίσιο, να πει συμμετοχή και δημοκρατία? Χρηματοπιστωτικό σύστημα, διεθνείς σχέσεις και συμμαχίες?
Αυτά δεν λύνονται μέσα σε γραφεία, τουλάχιστον όχι μόνο μέσα σε αυτά. Χρειάζεται κοινωνική δράση και κινητικότητα. Χρειάζονται νίκες και λάθη. Είναι μια κατάσταση όπου επιτρέπεται να πέσεις αλλά επιβάλλεται να σηκωθείς.
Ανοίγω αυτή τη συζήτηση μόνο με τον τίτλο της. Είμαι σίγουρος πως θα λύνεται στην πράξη. Η δική μας η πράξη και πάνω σ’ αυτό απαιτεί συλλογικότητα και συντροφικότητα. Απαιτεί να κρατάμε γερά ο ένας το χέρι του άλλου. Απαιτεί να ξέρουμε πως θα υπάρξουν φορές που θάχουμε μόνο μια βολή στη διάθεσή μας και θα τη ρίξουμε όλοι μαζι.Τα κοινωνικά επίδικα έχουν ανέβει ψηλά.
Αλλά εμείς θα νικήσουμε.