Έχει η κυβέρνηση ακροδεξιά ατζέντα;

 Του Τάσου Κορωνάκη

Ο Τάσος Κορωνάκης, μέλος της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ απαντά στην Εφημερίδα των Συντακτών κατά πόσο είναι ακροδεξιά η ατζέντα της κυβέρνησης

"Η Αριστερά κατηγορεί την κυβέρνηση για μια επιχείρηση αποπροσανατολισμού της δημόσιας συζήτησης από τα κοινωνικά προβλήματα, υιοθετώντας μια ακροδεξιά ατζέντα.

Το πρώτο ερώτημα είναι αν πρόκειται για μια λεκτική ακροβασία εν μέσω μιας επικοινωνιακής σύγκρουσης ή αν πράγματι υπάρχουν δείγματα υιοθέτησης της ακροδεξιάς ιδεολογίας.

Στην πραγματικότητα δεν έχουμε μόνο ενδείξεις, αλλά διαβιούμε στο εσωτερικό ενός ακροδεξιού σύμπαντος, που επιχειρείται να εγκαθιδρυθεί από την πλευρά των κυρίαρχων, δηλαδή της τρόικας (δανειστές, κυβέρνηση και ΜΜΕ).

Από τις δηλώσεις της γερμανίδας καγκελαρίου που, ελέω δανεισμού, απευθυνόμενη προς την αποικία χρέους, αμφισβήτησε ευθέως κάθε έννοια λαϊκής κυριαρχίας, έως τον νοσταλγό του ρωμαϊκού δικαίου υπουργό προστασίας του πολίτη, τον πρώην ακτιβιστή της δεξιάς με τα ευφάνταστα ρητορικά σχήματα, τους ακροδεξιούς συμβούλους του πρωθυπουργού που σπέρνουν χολή στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, την ακραία καταστολή, τους βασανισμούς, τις επιστρατεύσεις, την μαύρη προπαγάνδα με τα χαλκευμένα στοιχεία και τα τόσα άλλα, μάλλον εύκολα αποδεικνύεται πως η υπερβολή δεν χαρακτηρίζει την Αριστερά.

Αν συμφωνήσουμε εξ άλλου με την wikipedia ότι η ακροδεξιά εμφανίζεται για πρώτη φορά ως αντίδραση στις ιδέες της γαλλικής επανάστασης «με κεντρικό το αίτημα για επιστροφή στις παραδοσιακές αξίες, τονίζοντας χαρακτηριστικά όπως η καταγωγή, το αίμα και η πίστη» θα έφτανε να θυμίσουμε την αντισυνταγματικότητα του νόμου Ραγκούση ή να ρίξουμε μια ματιά στην Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη του 1793, ψάχνοντας να βρούμε τι άραγε ισχύει σήμερα από τα αιτήματα της γαλλικής επανάστασης. Έτσι για να έχουμε ένα μέτρο για το αυτονόητο, για να έχουμε ένα κριτήριο για το ποιός εκπροσωπεί τα άκρα...

Το δεύτερο ερώτημα που γεννιέται είναι αν όλα τα παραπάνω αποτελούν απλά στιγμές μιας τακτικής αντιπερισπασμού ή πρόκειται για την υλοποίηση ενός πολιτικού σχεδίου που εμφορείται από την ακροδεξιά ιδεολογία, δηλαδή από ένα συγκεκριμένο σύμπαν ιδεών, εικόνων και πεποιθήσεων.

Αν μπορούμε να συμφωνήσουμε πως το βασικό στοιχείο της ακροδεξιάς και του ολοκληρωτισμού ήταν πάντα μια προσπάθεια υπέρβασης του κοινωνικού ζητήματος, ως ζήτημα καταμερισμού εργασίας και πάλης των τάξεων μέσω της ανάδειξης της εθνικής ενότητας, μέσω μιας πολιτικής μίσους και διάσπασης της κοινωνίας σε «πατριώτες» και «προδότες», σε «υγιείς» και «ασθενείς» και μιας πολιτικής φόβου μέσω της καταστολής ενός αυταρχικού καθεστώτος μηδενικής ανοχής, τότε δεν μπορούμε να προσπερνάμε τα σημερινά δείγματα ως τυχαία περιστατικά, γιατί πάντα η ακροδεξιά ήταν ως ένα βαθμό αντιπερισπασμός, μα και ιδεολογία.

Αν βέβαια μπούμε στην οργουελική λογική της κυβέρνησης, αν υιοθετήσουμε την δήλωση του κυρίου Βενιζέλου μετά την σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών ότι η επιστράτευση βοήθησε τον κοινωνικό διάλογο, αν δεχθούμε πως είναι αριστερή η δήλωση του κυρίου Μανιτάκη ότι το δημόσιο θα ασχολείται με ό,τι δεν θέλει να ασχοληθεί το ιδιωτικό κεφάλαιο, αν ο Ξένιος Δίας ήταν μια φιλόξενη αντιρατσιστική επιχείρηση και το σχέδιο Αθηνά που διαλύει τα δημόσια πανεπιστήμια είναι σχέδιο ενίσχυσης της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, ναι τότε μπορούμε στ’ αλήθεια να πούμε πως αυτή η κυβέρνηση ενισχύει την δημοκρατία χαράζοντας νέους προοδευτικούς δρόμους για την κοινωνία."

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών