Για την ατομική τρομοκρατία. Μίμηση, περιέργεια ή βαριεστιμάρα;

Με αφορμή τα τέσσερα νέα παιδιά και την απόπειρα ληστείας της τράπεζας που επιχείρησαν στο Βελβενδό, κάποιες σκέψεις ίσως φωτίσουν κάπως τα πράγματα. Δηλώνουν με κοινή ανακοίνωση τους: «Η πράξη μας είναι πολιτικά συνειδητή και σε καμία περίπτωση προϊόν της μετεφηβικής μας ηλικίας». (εφ. Ελευθεροτυπία, 13/2/2013).

Γράφει ο ΚΩΣΤΑΣ ΑΣΠΡΟΓΕΡΑΚΑΣ

 Ο δημοσιογράφος Ευγένιος Αρανίτσης γράφει: «...αρκεί να θυμίσω ότι η ανώτερη μεσαία τάξη (παιδιά της είναι τα παραπάνω), είναι η πρώτη που πλήττεται από την καταστροφή των αξιών, των νοημάτων, των ψυχολογικών βεβαιοτήτων... Είναι η πρώτη που απειλείται από το μηδενισμό της εποχής, η πρώτη που υφίσταται τη διάλυση του ιδεολογικού πυρήνα, που συγκροτεί υπαρξιακά την ουσία της πίστης στην πρόοδο, η πρώτη που αποχαιρετά τη σιγουριά τής οικογένειας και η πρώτη που καλείται να αντιμετωπίσει τις εξοντωτικές παρενέργειες της καταναλωτικής ευφορίας και την άβυσσο της πλήξης που μαστίζει τη νεολαία της, άπαξ και αυτή μένει ορφανή και ακυβέρνητη απέναντι στην παταγώδη κατάρρευση των ιδανικών». (Ελευθεροτυπία 9/2/2013).

Η ανώτερη μεσαία τάξη, κομμάτι της κυρίαρχης τάξης, έχει ιδεολογικό πυρήνα και προσανατολισμό να ανέβει στη θέση του προτύπου της, που είναι η μεγαλοαστική τάξη (το μέγεθός της δεν παίζει κανένα ρόλο). Η πίστη της στην «πρόοδο» παίρνει αρνητικό πρόσημο, αφού μόνο χρέη τής έφερε η κρίση και η προηγούμενη «καταναλωτική ευφορία» της κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος. Η ζωή της δεν μπορεί να γυρίσει πίσω. Δεν αντιλαμβάνομαι λοιπόν ποια «ιδανικά της κατέρρευσαν».

Δύο δρόμοι τής απομένουν: η στροφή της στη Χρυσή Αυγή ή μια απροσδιόριστη εναντίωσή της, με τη μορφή αγανάκτησης, για κάποιους γενικά και αόριστα που την οδήγησαν στην καταστροφή.

Επιλέγεται λοιπόν από κάποιους γόνους της (σε νεότατη ηλικία), προφανώς με αρκετά διαβάσματα, όπως το ότι το «στήσιμο μιας τράπεζας είναι μεγαλύτερη ληστεία, από το να ληστέψεις την ίδια την τράπεζα», δίχως σε καμία περίπτωση να τους χαρακτηρίσουμε «ταξικούς αποστάτες» και «φυγάδες της τάξης τους» με ιστορικούς όρους, να αποπειραθούν ό,τι προσπάθησαν, λειτουργώντας ατομικά ή σαν μία -ούτε καν μειοψηφική- ομάδα φίλων με απροσδιόριστα ιδεολογικά χαρακτηριστικά.

Οι αναγκαίοι ιστορικοί όροι λείπουν, όπως και η συνειδητοποίηση για το τι θέλουνε (;) σε τελική ανάλυση. Τα προηγούμενα των Ερυθρών Ταξιαρχιών, της 17^ης Νοέμβρη, σχετικά πρόσφατα, δεν τους διδάσκουν τίποτε. Το ότι υπάρχει επαναστατική πράξη (αν ήθελαν να θεωρηθεί τέτοια η ενέργεια τους, όπως φαίνεται να υποστηρίζουν), δίχως συγκροτημένη επαναστατική θεωρία και το αντίστροφο, φαίνεται να το αγνοούν τελείως, ή δεν τους ενδιαφέρει καν. 

Αν συνεπώς έχουν κάποιο σκοπό και στόχους (ποιους;), αναρωτήθηκαν άραγε, πριν επιχειρήσουν οτιδήποτε, αν τα δοσμένα μέσα τους τούς οδηγούν πραγματικά στους όποιους σκοπούς και στόχους έχουν;

Όσον αφορά την ατομική τρομοκρατία (δεν μπορεί να οριστεί αλλιώς η ενέργειά τους), τόσο η θεωρία όσο και η πείρα δείχνουν ότι τα δοσμένα μέσα δεν οδηγούν σε κάποιο συγκεκριμένο σκοπό. Και αυτό γιατί είναι αδύνατο να αντικαταστήσεις τις μάζες. Μόνο μέσα στο μαζικό κίνημα μπορείς να βρεις μια κατάλληλη έκφραση για τον ηρωισμό σου.

Μέσα σε συνθήκες εμφυλίου πολέμου (άραγε έχουμε τέτοιες σήμερα;) -ο ένας μάλιστα δηλώνει «αιχμάλωτος πολέμου»- η ληστεία ή ακόμα και η δολοφονία μεμονωμένων καταπιεστών παύει να είναι πράξη ατομικής τρομοκρατίας. Αν, ας πούμε, ο δικτάτορας Φράνκο ή ο δικός μας Παπαδόπουλος τιναζόταν στον αέρα από το όπλο ενός μεμονωμένου επαναστάτη, αυτή η πράξη πολύ δύσκολα θα προκαλούσε ηθική αγανάκτηση, ακόμα και στους ευνουχισμένους δημοκράτες. Μέσα σε συνθήκες εμφυλίου πολέμου, μια παρόμοια πράξη θα ήταν ολότελα δικαιολογημένη, από πολιτική άποψη. Και τούτο γιατί οι ηθικές εκτιμήσεις, μαζί με τις πολιτικές, βγαίνουν από τις εσωτερικές ανάγκες του πολιτικού αγώνα.

Η απελευθέρωση των εργαζομένων δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί παρά μόνον από τους ίδιους. Σε τελική ανάλυση είτε τα συγκεκριμένα παιδιά μιμήθηκαν από παλαιότερες ομάδες είτε από περιέργεια έπαιξαν το παιχνίδι τους με τη φωτιά, πιστεύοντας ότι δεν θα καούν, είτε ήθελαν να φύγουν από τη βαριεστιμάρα, που τους είχε δημιουργήσει η «άβυσσος της πλήξης τους», το σίγουρο είναι ότι έδωσαν ακόμα ένα λόγο και δυνάμωσαν ακόμα περισσότερο τόσο την αντίδραση της κυρίαρχης τάξης και τους εκφραστές της, αλλά (και αυτό είναι η τραγωδία τους) το κομμάτι της από το οποίο τα ίδια προέρχονται, που, όπως λέει ένας ισόβιος επαναστάτης: «στον πρώτο παράξενο κρότο και θόρυβο έξω από το σπίτι τους, κλείνουν τα παράθυρα...».

ΠΗΓΗ