Διαρθρωτικές αλλαγές και εκποίηση του κράτους

Η μόνιμη καραμέλα των κυβερνώντων και των ΜΜΕ που στηρίζουν τη μνημονιακή πολιτική είναι οι διαρθρωτικές αλλαγές. Σύμφωνα με την προπαγάνδα τους η φοροεπιδρομή και η οικονομική κατάρρευση των εργαζομένων δεν οφείλεται στις εφαρμοζόμενες πολιτικές, αλλά στη διστακτικότητα στην προώθηση των μεταρρυθμίσεων. Ποιες ακριβώς είναι αυτές οι μεταρρυθμίσεις σπάνια συγκεκριμενοποιείται, με αποτέλεσμα ο κάθε πολίτης να φαντάζεται αυτό που ο ίδιος επιθυμεί ή θεωρεί σωστό. Από τον έλεγχο των μαϊμού συνάξεων μέχρι το κλείσιμο «ζημιογόνων» οργανισμών του Δημοσίου . Κι από την κατάργηση των προνομίων των «ρετιρέ» μέχρι τη μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων.

Γράφει ο Δημήτρης Τσουκάλης

Η αλήθεια βέβαια είναι εντελώς διαφορετική. Οι λεγόμενες διαρθρωτικές αλλαγές δεν έχουν καμιά σχέση με τον εξορθολογισμό των κρατικών υπηρεσιών ούτε με την άρση των αδικιών και των προνομίων μιας μερίδας δημοσίων υπαλλήλων προς όφελος της κοινωνίας.

Οι διαρθρωτικές αλλαγές είναι η πλήρης ιδιωτικοποίηση -εκποίηση των κρατικών υπηρεσιών, η δραστική μείωση του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων και η πλήρης κατάργηση των εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων όλων των εργαζομένων. Στην πραγματικότητα διαρθρωτικές αλλαγές είναι η θεσμοθέτηση και η νομική θεμελίωση της φτώχειας και της εξαθλίωσης στο διηνεκές.

Η πολιτική αυτή, όσον αφορά στους μισθούς και τα δικαιώματα των δημοσίων υπαλλήλων, έχει την αποδοχή ακόμα και σήμερα μιας μερίδας της κοινωνίας,  που έχει πειστεί από την ανελέητη προπαγάνδα ότι για όλα φταίνε οι δημόσιοι υπάλληλοι. Κανείς όμως δεν αναρωτιέται πώς αυτή η προς τα κάτω ισοπέδωση θα ωφελήσει την κοινωνία. Θα κερδίσει άραγε κάτι ο εργαζόμενος του ιδιωτικού τομέα αν οι αποδοχές των εργαζομένων στο δημόσιο εκμηδενιστούν;

Και ποια είναι εντέλει αυτά τα δικαιώματα που πρέπει να καταργηθούν; Η σταθερότητα στην εργασία, το ωράριο εργασίας, οι στοιχειώδεις αμοιβές και η ασφάλιση είναι προκλητικά προνόμια που πρέπει να καταργηθούν; Πώς θα επιβιώσουν οι εργαζόμενοι, όχι μόνο του δημοσίου αλλά και του ιδιωτικού τομέα, πώς θα συνεχίσουν να λειτουργούν οι οικογένειες; Πώς θα έχει νόημα και ελπίδα η ζωή των ανθρώπων; Είναι ερωτήματα που όχι μόνο δεν απαντιούνται ούτε καν τίθενται.

Όμως αυτό είναι μόνο η μία πλευρά του προβλήματος. Η άλλη πλευρά -ίσως και η σοβαρότερη- είναι ότι ο φτωχοποιημένος και εξαθλιωμένος πλέον πολίτης δεν θα έχει καμία ανταποδοτική κοινωνική και άλλη υπηρεσία από το κράτος. Αυτή είναι η άλλη πλευρά των μεταρρυθμίσεων.

Το μικρότερο κράτος που ευαγγελίζονται, δεν σημαίνει λιγότερους φόρους και λιγότερες επιβαρύνσεις για τους πολίτες. Μικρότερο κράτος στην πραγματικότητα σημαίνει ανύπαρκτο κράτος για τον πολίτη και την κοινωνία και γενναιόδωρο κράτος για το κεφάλαιο και τους δανειστές οι οποίοι πλέον με προκλητικό και απροκάλυπτο τρόπο επιβάλλουν χωρίς αντιρρήσεις την πολιτική τους.

Έτσι, την ώρα που λεηλατούνται οι περιουσίες και τα δικαιώματα των πολιτών, οι πολυεθνικοί όμιλοι ζητούν και παίρνουν τα πάντα. Μειώσεις στους φόρους, στις ασφαλιστικές εισφορές και στο κόστος εργασίας. Ζητούν και σύντομα θα πάρουν πλήρη ασυλία στην κερδοσκοπία πέρα από νόμους και κανόνες μιας ευνομούμενης χώρας. Όλα αυτά βαφτίζονται "κίνητρα για την ανάπτυξη".

Οι επιχειρηματίες χρειάζονται κίνητρα για να κερδοσκοπήσουν. Οι πολίτες δεν χρειάζονται κανένα κίνητρο για να συνεχίσουν να εργάζονται και να ζουν σαν άνθρωποι. Αυτοί ούτε να μεταφέρουν τα κεφάλαιά τους σε φορολογικούς παραδείσους μπορούν ούτε τις περιουσίες τους να μεταβιβάσουν σε οφ σορ εταιρείες. Ούτε τους πλέον εξωφρενικούς και παράλογους φόρους να πάψουν να πληρώνουν. Σ` αυτούς τίποτε δεν επιτρέπεται, γιατί γι` αυτούς το σύστημα δεν αφήνει καμία διέξοδο.

Αυτό λοιπόν το λιγότερο κράτος ζητάει από τους πολίτες σχεδόν το 70% του ήδη πενιχρού εισοδήματος σε φόρους (20% ΦΠΑ 20-30% φορολογία συν φόροι στα καύσιμα, στη ΔΕΗ κλπ.) και δεν θα αποδίδει πλέον στον πολίτη απολύτως καμία υπηρεσία.

Οι Δήμοι πρωτοπόροι στην εκποίηση της δημόσιας περιουσίας

Αυτό που γίνεται αυτές τις μέρες στο Δήμο μας είναι αποκαλυπτικό για το τι σημαίνουν οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις. Όλες οι κοινωνικές υπηρεσίες του Δήμου (Πνευματικό Κέντρο, Αθλητικοί χώροι, Κοινωνική Υπηρεσία, Παιδικοί Σταθμοί κλπ.) παραχωρούνται δωρεάν σε ιδιώτες. Ταυτόχρονα, πέρα από τους χώρους, παραχωρείται η συντήρηση ακόμα και το προσωπικό του Δήμου στους ιδιώτες, οι οποίοι για την ώρα είναι κάποιες ΚΟΙΝ.Σ.ΕΠ και κάποιες Μ.Κ.Ο.

Αυτή η παραχώρηση βρίσκει υποστηρικτές μεταξύ αυτών που εμπλέκονται άμεσα στην ιστορία, με το επιχείρημα ότι αυτό δεν είναι ιδιωτικοποίηση. Το Πνευματικό Κέντρο το παίρνουν οι εργαζόμενοι στο χώρο αυτό και το Κολυμβητήριο η ομάδα της κολύμβησης. Έτσι, όπως λένε, τίποτε ουσιαστικό δεν αλλάζει. Οι πολίτες και τα παιδιά πλήρωναν συμμετοχή την οποία θα συνεχίσουν να πληρώνουν και οι υπηρεσίες αυτές δεν θα κλείσουν για τους πολίτες και ταυτόχρονα οι εργαζόμενοι θα συνεχίσουν να εργάζονται.

Τα πράγματα όμως δεν είναι τόσο απλά όσο παρουσιάζονται...

Πολύ σύντομα όσοι εμπλακούν σ` αυτήν την υπόθεση θα ανακαλύψουν τα αδιέξοδα. Τα έξοδα λειτουργίας τέτοιων δομών δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν από ερασιτέχνες, που μπορεί να έχουν και τις καλύτερες προθέσεις. Και βέβαια ούτε ο Δήμος θα συνεχίσει για πολύ να παραχωρεί προσωπικό και κεφάλαια για τη συντήρηση. Έτσι μοιραία και φυσιολογικά, χωρίς πλέον σοβαρές αντιδράσεις, οι υπηρεσίες αυτές, θα περάσουν σε «κανονικούς» ιδιώτες, αν βέβαια θα υπάρχουν κι αυτοί σε λίγο, οι οποίοι για να μπορέσουν να λειτουργήσουν και να έχουν και τα ανάλογα κέρδη θα αυξήσουν δραματικά τις εισφορές. Με αποτέλεσμα μόνο το πιο προνομιούχο κομμάτι της τοπικής κοινωνίας να μπορεί να πληρώσει. Οι υπόλοιποι απλά δε θα έχουν καμία πρόσβαση σ` αυτά τα αγαθά.

Ταυτόχρονα βέβαια τα δημοτικά τέλη θα συνεχίσουν να βρίσκονται στα ύψη και θα αυξηθούν ακόμα περισσότερο για να αποπληρώνονται τα τεράστια χρέη που το πελατειακό σύστημα των Δήμων αλλά και η κρατική υποχρηματοδότηση δημιούργησαν και συνεχίζουν να δημιουργούν.

Το σενάριο αυτό δεν είναι ούτε παράλογο ούτε πρωτοφανές. Αυτό, για όσους δε θυμούνται καλά, έγινε με την «ελεύθερη» ραδιοφωνία και τηλεόραση. Στην αρχή ήταν οι Δήμοι που άνοιξαν τηλεοπτικούς και ραδιοφωνικούς σταθμούς και στη συνέχεια αποσύρθηκαν «διακριτικά» αφήνοντας ελεύθερο το δρόμο στους ιδιώτες, οι οποίοι χωρίς κανέναν όρο και χωρίς καν άδειες εισέβαλλαν στο χώρο με τα γνωστά αποτελέσματα (έλεγχο της πολιτικής ζωής από τα μεγάλα συμφέροντα, πλήρης ασυδοσία στη λειτουργία και ασύλληπτα χρέη δισ. ευρώ, που καλούνται τα θύματα, δηλ. οι πολίτες, να πληρώσουν).

Οι Δήμοι τότε έπαιξαν το ρόλο του «λαγού», τον ίδιο ρόλο που θα παίξουν συνειδητά ή ασυνείδητα  -αδιάφορο- οι συνεταιριστικές οργανώσεις και οι ΜΚΟ σήμερα.

Λένε κάποιοι: Και τι έγινε αν οι ιδιώτες πάρουν αυτές τις υπηρεσίες. Έτσι κι αλλιώς οι Δήμοι με την κακοδιαχείριση τις είχαν χρεοκοπήσει. Σ` αυτό το επιχείρημα υπάρχουν δύο απαντήσεις:

• Πρώτον, οι πολίτες πληρώνουν και θα συνεχίσουν να πληρώνουν δημοτικά τέλη γι` αυτές ακριβώς τις υπηρεσίες και είναι απολύτως βέβαιο ότι κι αν ακόμα δεν υπάρχουν, τα δημοτικά τέλη τα ίδια και ακόμα υψηλότερα θα πληρώνονται.
• Και δεύτερο, οι Κοινωνικές Υπηρεσίες, η άθληση και ο πολιτισμός είναι ζωτική ανάγκη για μια οργανωμένη κοινωνία και όχι αγαθό πολυτελείας που το αγοράζει όποιος έχει να πληρώσει. Και σε λίγο ελάχιστοι θα έχουν να πληρώσουν.

Για όλους αυτούς τους λόγους οι πολίτες πρέπει να αγωνιστούν για να μην παραχωρηθούν αυτές οι υπηρεσίες στους ιδιώτες. Αν αυτό συμβεί η κοινωνία, σ` αυτή τη φοβερή κρίση, θα πληρώσει ανυπολόγιστο κόστος στην ποιότητα ζωής, στην υγεία και την κοινωνική συνοχή, αλλά και στην καταστροφή υποδομών που με τον φόρους του πολίτη φτιάχτηκαν.

Όσοι κοντόφθαλμα βλέπουν μόνο τις άμεσες ανάγκες και τα μικροσυμφέροντα σύντομα θα διαπιστώσουν πόσο λάθος έκαναν. Τότε όμως θα είναι πολύ αργά. Και βέβαια κατανοεί κανείς το δράμα των ανέργων. Το πρόβλημα όμως της ανεργίας μ` αυτήν την πολιτική δεν αντιμετωπίζεται, αντίθετα, λαμβάνει διαστάσεις κοινωνικής καταστροφής.

Η λύση λοιπόν δε βρίσκεται στη διαχείριση της καταστροφής, αλλά στην ανατροπή αυτής της καταστροφικής πολιτικής. Πριν είναι πολύ αργά για όλους. Το χρέος της χώρας είναι αδύνατο να πληρωθεί, όσες θυσίες κι αν κάνουν οι εργαζόμενοι. Η εκποίηση της χώρας και η χρεοκοπία τής κοινωνίας δεν λύνει κανένα πρόβλημα. Οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην ολοκληρωτική καταστροφή.

 

ΠΗΓΗ