Ο, χαμηλόθωρα, απλώς Προεδρεύων κ. Τ. Λυμπέρης

Είναι γνωστό τοις πάσι (των Χαϊδαριωτών) ότι ο Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου κ. Τάσος Λυμπέρης είναι ένας έντιμος, προσηνής, αξιοπρεπής και χαμηλοθώρης άνθρωπος, κατάλληλος, κυρίως, για… συμπέθερος. Ξέρετε, καλή παρέα, ταβλάκι με συνοδεία ούζου και μόνο γλυκές κουβέντες όλο έγνοια για τα παιδιά και τα εγγόνια. Αυτά περίπου συμβαίνουν, σε αυτής της ποιότητας ανθρώπους, στον ιδιωτικό τους βίο.

Στο Δημόσιο βίο όμως;

Εκεί είναι άλλο το γήπεδο, άλλοι οι κανόνες του παιχνιδιού και εντελώς διαφορετικός ο ρόλος που επιλέγουμε κάποιον, δια της εκπροσώπησης μας, να διεκπεραιώσει.

Το γήπεδο, λοιπόν, είναι η Τοπική Αυτοδιοίκηση. Θεσμός άρρηκτα συνδεδεμένος με την πορεία των δημοκρατικών κατακτήσεων, αλλά και των μεγάλων απωλειών αυτοδιαχείρισης του λαού μας.

Από την άτυπη λαϊκή αυτοοργάνωση των επαναστατημένων κοινοτήτων του 1821, η Αυτοδιοίκηση πέρασε στην αναγκαστική θεσμική αναγνώριση της -από τη Βαυαρική Αντιβασιλεία- το 1833, και από εκεί στην καθιέρωσή της με Συνταγματική επιταγή το 1864 και ύστερα -στα 1912- στην εισαγωγή και των κοινοτήτων στους Ο.Τ.Α., πάλι με Συνταγματική επιταγή. Σε περιόδους εκτροπών που ακολούθησαν (δικτατορίες και παγκοσμίους πολέμους) οι, αληθινά, δημοκρατικοί άνθρωποι της Αυτοδιοίκησης πρώτοι πάλεψαν και κράτησαν όρθιο το λαό μας. Πολλοί είναι οι καταγεγραμμένοι πεσόντες σε τέτοιους αγώνες.

Η πορεία των Αυτοδιοικητικών πραγμάτων της Μεταπολίτευσης είναι, λίγο ως πολύ, γνωστή. Μία συνεχής προσπάθεια της κεντρικής εξουσίας να πετσοκόψει το θεσμό. Η Αυτοδιοίκηση αλώθηκε από επιτετραμμένους δημάρχους του "κομματικού σωλήνα", αυτοδιοικητικά κονδύλια - χορηγίες κομματικού προσανατολισμού, αδιαφανείς αναθέσεις έργων και προμηθειών σε "φίλους", αθρόες προσλήψεις συγγενών και "κομματικών συγγενών" σε θέσεις άεργου απασχόλησης, ενώ ταυτόχρονα "δέσμιοι" συμβασιούχοι έβγαζαν τη βρώμικη δουλειά. Η αδιαφάνεια, η διαφθορά, η νύχτια συναλλαγή, ο εναγκαλισμός με την κεντρική πανεξουσία, οδήγησαν εν τέλει… στον ‘’ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗ’’ (Ν. 3852/2010).

Μέσα σε μια βαθιά και πολύπλευρη οικονομική, αλλά κυρίως κοινωνική κρίση, όπου οι ασθενέστεροι σηκώνουν όλο το βάρος πληττόμενοι βάναυσα μέχρι θανάτου, ο "ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ" ήρθε να επιτελέσει το σχέδιο των εμπνευστών του:

• κόντεμα της δημοκρατίας,
• ψήλωμα του συγκεντρωτισμού,
• μεταφορά των αρμοδιοτήτων λειτουργίας στοιχειωδών κοινωνικών δομών με την ταυτόχρονη καρατόμηση των -ήδη αποστεωμένων- πόρων και εν τέλει την κατάργηση των δομών,
• τη μετατροπή τους σε ιδιωτικά φέουδα,
• την εργασιακή αποστρατεία των "φτωχοδιάβολων" της Αυτοδιοίκησης (σκουπίδια, κήποι, βρεφικοί σταθμοί, οδηγοί κ.λπ.).

Η αυτοκαταργούμενη Αυτοδιοίκηση μετατρέπεται απολύτως σε μακρύ χέρι της μνημονιακής εξουσίας.

Σ’ αυτή τη συγκυρία το Χαϊδάρι (των δημοκρατικών αγώνων με το Στρατόπεδο σύμβολο), ατύχησε να έχει μια Δημοτική πλειοψηφία πολιτικών νάνων και υποτακτικών. Οι νάνοι, ξέρετε, γίνονται επικίνδυνοι όταν μετρούν το μπόι τους με τη σκιά τους. Αυτό ακριβώς συνέβη στο Δήμο μας. Όταν η Δημοτική αρχή, κόντρα στους εργαζόμενους, στη συντριπτική πλειοψηφία των Χαϊδαριωτών, στις πολιτικές και δημοτικές παρατάξεις προσπάθησε να λάβει απόφαση ιδιωτικοποίησης δομών (πάντα σε "καλούς φίλους") και απολύσεων εργαζομένων και αντιμετώπισε ομόθυμη αντίσταση, βάφτισε μία εν κλειστώ σύσκεψη (κάποιων) συμβούλων της σε συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου!!!

Το γεγονός χαρακτηρίστηκε ως ακραία μορφή πραξικοπήματος, που εκδηλώθηκε ποτέ από αιρετή αρχή της Αυτοδιοίκησης.

Βεβαίως, ο χαμηλόθωρα, προεδρεύων κ. Τ. Λυμπέρης δεν κατάλαβε τίποτα, ιδίως όταν εμποδίστηκε να ανακοινώσει στο πόπολο (που παρέμενε στην αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου) "τις αποφάσεις" της παρέας του.

Στην πρόσφατη μάλιστα συνεδρίαση της επανεκλογής του ως Προέδρου του Δ.Σ., ο πάντα ευγενής και μειλίχιος κ. Τ. Λυμπέρης εξέφρασε τα παράπονα του, έδωσε συμβουλές και κατέθεσε, ως παρακαταθήκες, σοφά αποφθέγματα.

• Μίλησε με παράπονο για τον χαρακτηρισμό του ως απατεώνα. Διευκρίνισε δε ότι έλειπε το προσδιοριστικό πολιτικός. Άρα συνάγουμε ότι ο προσδιορισμός ως πολιτικός απατεώνας δεν τον ενοχλεί.
• Αναφέρθηκε στην θέση του προέδρου λέγοντας "Αυτές οι θέσεις είναι θεσμικές. Να κρατάμε κάποια όρια…". Ερώτημα: Ποιος κατάργησε το θεσμό και ποιος ξεπέρασε κάθε όριο; Και μια παρακαταθήκη από τον (εκλιπόντα) πατέρα μου: "Οι μεγάλες καρέκλες, παιδί μου, αξιώνονται αναλόγως τον κώλο που τις ζεσταίνει".
• Υποτιμητικά χαρακτήρισε "Ξυνογαλάδες" όσους τον εμπόδισαν να ανακοινώσει το διάγγελμά του. Επειδή ήμουν και γω ανάμεσα σ’ αυτούς και επειδή όλοι γνωριζόμαστε σ’ αυτό τον τόπο, αποτελεί τίτλο τιμής για τον φίλο μου Κώστα Ξυνογαλά και για όλους εμάς τους "Ξυνογαλάδες" ότι 40 χρόνια δίνουμε συνεχώς αγώνες ενάντια σε κάθε αυθαιρεσία και κάθε πραξικόπημα.
• Μίλησε επίσης για "έντιμους και αγνούς ανθρώπους" της παράταξής του "αλλά συγχρόνως και οξύθυμους", απειλώντας εμμέσως και σαφώς για πιθανή εκδήλωση επίθεσης.
• Τέλος, σημείωσε στωικά: "Κανένας πρόεδρος δεν μπορεί να λειτουργήσει σε αυτή την αίθουσα, κάτω από αυτές τις συνθήκες". Συμφωνώ απολύτως. Δεν μπορεί κανείς να προεδρεύει ενός οργάνου που δεν συνεκλήθη ΠΟΤΕ.

Υ.Γ. 1. Επειδή κάποιοι ταυτίζουν την Δημοκρατία με την έννοια Πλειοψηφία, ας μάθουν ότι δεν είναι πάντα Δημοκρατικό ό,τι συγκυριακά μπορεί να είναι πλειοψηφικό.

Υ.Γ. 2 Μία λαϊκή παροιμία λέει: "Εκεί που κρεμάγαν οι αντάρτες τ’ άρματα κρεμάν οι γύφτοι τα νταούλια". Παράκληση να μη μου αποδοθεί ρατσιστική πρόθεση. Μακριά από μένα.

* Οικονομολόγος, Μέλος της Γραμματείας της τ.ε. ΣΥΡΙΖΑ ΧΑΪΔΑΡΙΟΥ