Το πελατειακό σύστημα και η αξιολόγηση. Μια οφειλόμενη απάντηση

   Σε μια χώρα με 1,5 εκατομμύριο ανέργους, με την παραγωγική δομή της να καταρρέει και τους μισθούς όσων εργάζονται να έχουν γίνει φιλοδώρημα, το πρόβλημα κάποιων είναι ότι δεν υπάρχει αξιολόγηση στο Δημόσιο για να γίνουν δίκαιες απολύσεις.

Γράφει ο Δημήτρης Τσουκάλης,
πρόεδρος του Συλλόγου Εκπαιδευτικών
Π.Ε. Χαϊδαρίου

Όταν γίνονταν χιλιάδες διορισμοί απ` το παράθυρο, από το κράτος του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας, χωρίς καμία αξιολόγηση, χωρίς πολλές φορές να υπάρχει καν η ανάγκη διορισμών, εκείνοι οι οποίοι σήμερα κόπτονται για την αξιολόγηση δεν έδειχναν καμία ευαισθησία για τη δικαιοσύνη και το κράτος δικαίου.

Πάει πολύ άνθρωποι που υπηρέτησαν πιστά το σύστημα της αναξιοκρατίας, του ρουσφετιού και της χρεοκοπίας να ανακαλύπτουν ετεροχρονισμένα την αξιολόγηση και την αξιοκρατία. (Όχι βέβαια για να επιβραβεύσουν τους καλύτερους, αλλά στην πραγματικότητα για να απολύσουν όσους έχουν δεσμευτεί και ει δυνατόν τους μη αρεστούς.)

Δικαίωμα του καθενός να καταγγέλλει σήμερα τους Μπαλασόπουλους και τους Φωτόπουλους, τους πρώην συντρόφους του δηλαδή, που όσο έρεε το χρήμα δεν τους ενοχλούσε ούτε η πρακτική τους ούτε η συμπεριφορά τους.

Δικαίωμά του, επίσης, να λοιδορεί το πρώιμο ή το παλιό ΠΑΣΟΚ, ετεροχρονισμένα πάντα, που τόσο πιστά υπηρέτησε όταν τα οφέλη ήταν πολλαπλά.

Όμως εκτός από το «παλιό» ΠΑΣΟΚ του Μένιου, του Ακη, του Τσουκάτου και του Μαντέλη υπάρχει και το «νέο» του κου Παπανδρέου, του κου Βενιζέλου και του κου Παπακωνσταντίνου. Δεν καταλάβαμε καλά, μας καλεί μήπως να ακολουθήσουμε το νέο ΠΑΣΟΚ ή να το αποφύγουμε γιατί αργότερα θα καταγγελθεί κι αυτό, όταν θα δημιουργηθεί το ακόμα πιο νέο;

Στοχοποίηση του συνδικαλισμού

Είναι πολλά τα προβλήματα και τα δεινά αυτής της χώρας. Η στοχοποίηση όμως του συνδικαλισμού (όχι του κυβερνητικού, αλλά γενικώς και συλλήβδην), αλλά και της Αριστεράς για τη διάλυση του κράτους δεν έχει σκοπό να αλλάξει τα κακώς κείμενα. Θέλει να αλλάξουν τα πάντα για να μην αλλάξει τίποτα.

Θέλει την κρίση να την πληρώσουν τα θύματα. Δηλαδή οι εργαζόμενοι. Να δουλεύουν χωρίς μισθό, χωρίς δικαιώματα, χωρίς καμία προστασία. Στο έλεος των διαθέσεων των εργοδοτών και των δανειστών. Κι όλα αυτά για τη σωτηρία της χώρας. (Από ποιους άραγε;)

• εκείνοι που διόριζαν τα παιδιά και τα εγγόνια τους στο Δημόσιο,
• εκείνοι που «έχαναν» και «έβρισκαν» τη λίστα Λαγκάρντ,
• εκείνοι που μόλις σήμερα διόρισαν τους 11 νέους περιφερειακούς διευθυντές της Εκπαίδευσης, στη συντριπτική τους πλειοψηφία στελέχη και συνδικαλιστές των κομμάτων που κυβερνούν,

αυτοί και τα φερέφωνά τους δεν μπορούν να μιλάνε για αξιοκρατία ούτε να κατηγορούν άλλους για τις πράξεις και τις παραλήψεις τους, τόσα χρόνια, που οδήγησαν τη χώρα στην καταστροφή.

Το καλύτερο που έχουν να κάνουν είναι να σιωπούν, γιατί η οργή του κόσμου απ` την εφιαλτική κατάσταση που βιώνουν ξεχειλίζει .

Αν αυτή η χώρα έχει ακόμα δυνάμεις για να σωθεί, αυτές οι δυνάμεις κάποια στιγμή θα βγουν μπροστά.

Από τους επενδυτές και τους μικρομετόχους του συστήματος της κλεπτοκρατίας δε μπορεί η χώρα να περιμένει τίποτε.

Ας πάψουν να δίνουν συμβουλές.

Το παραμύθι της δήθεν αξιολόγησης για να λιμοκτονήσει «δίκαια» η κοινωνία δεν έχει δράκο και δεν πείθει κανέναν.

Το κράτος των κολλητών, των εργολάβων, των μιζαδόρων και των φοροφυγάδων δεν μεταρρυθμίζεται. Ανατρέπεται και ξαναχτίζεται πέτρα πέτρα. Όχι από εκείνους που το διέλυσαν.

Η “αξιολόγηση” που έκαναν οι σημερινοί σωτήρες στη λίστα Λαγκάρντ δείχνει ανάγλυφα ποια αξιολόγηση θέλουν και για τους εργαζόμενους.